Wat een reis!!

Hallo allemaal!

Akemashite omedetoo gozaimasu! Gelukkig nieuwjaar voor iedereen!

We hebben een geweldige trip gemaakt de afgelopen 2 weken. Eigenlijk was het plan om op de helft al een verslagje te uploaden maar vanwege niet werkende Wifi is dat niet gelukt. Vandaar nu een verslag, mede dankzij mijn twee co-auteurs, Ad en Wilma :P. Aangezien er zoveel te zien was bestaat dit verslag vooral uit foto's! :)

Aan het begin van de reis liepen zij al behoorlijke vertraging op. In plaats van 15 uur duurde de reis 36 uur. Aangekomen in Fukuoka na een reis van 9000 kilometer, was het daar hevig onweer zodat de binnenlandse vlucht naar Osaka werd gecanceld. Ze wilden de vlucht naar de volgende dag verzetten tot de grondstewardess hoorde dat ze "naar onze dochter" gingen, zodat ze toch nog een vlucht later die dag kregen. Helaas werd deze door het slechte weer ook afgeblazen en belandden ze alsnog in een hotel in Fukuoka. De volgende dag was het gelukkig opgeklaard dus op naar Osaka waar we elkaar in een in een blingbling hotel troffen.

's Middags zijn we naar het kasteel in Osaka geweest. Het ziet er  van buiten erg oud uit, maar is uit 1915, omdat  de Japanners het al 3 keer in oude stijl hebben herbouwd! Van binnen dus een modern gebeuren.

Osaka Castle

De volgende dagen zijn we naar Kyoto en Nara geweest. Beide steden zijn in het verleden hoofdstad van Japan geweest en grotendeels gespaard gebleven in de WOII, er zijn dus erg veel mooie oude dingen te zien.

In Kyoto bezochten we eerst de Chion-in tempel met de houten Sanmon (poort), de grootste van Japan. Ook hing er een enorme klok,die met nieuwjaar 108 keer geluid wordt. Dit is gerelateerd aan de 108 zonden van de mens volgens het Boeddhisme.

De enorme poort van de Chion-in tempel

Vervolgens gingen zijn we verder gelopen naar het Higashiyama district. Hier zijn hele oude straatjes, pagodes en tempels te bewonderen. Tegen betaling kan je je ook laten omtoveren tot geisha (mét 1 uur rondlopen op straat). Dit hebben we niet gedaan maar er liepen dus veel traditioneel geklede meisjes over straat, erg leuk te zien.

Wilma bij enorme pagode

Kiyomizu-dera tempel. Een tempel gebouwd op enorme palen met een mooi uitzicht op Kyoto.

Rode pagode bij de Kiyomizu-dera tempel

Op 24 december zijn we naar Nara gegaan. Nara is heel belangrijk geweest voor het boeddhisme in Japan. We hebben een groot park bezocht met het grootste houten gebouw ter wereld, met daarin het grootste bronzen boeddha beeld van Japan (Japanners vermelden graag overal bij dat iets het grootste, of het oudste of het (...vul maar in..) van Japan of ter wereld is).

Todai-ji het grootste houten gebouw ter wereld.

Enorme bronzen boeddha, 16.2 meter hoog

De tamste herten ter wereld. Ze lopen er los rond omdat ze heilige dieren zijn die de stad zouden beschermen. Iedereen voert ze ook dus het zijn misschien ook wel de meest verwende herten ter wereld!

Eerste kerstdag zijn we begonnen met een geïmproviseerd kerstontbijt en waarna we opnieuw naar Kyoto gegaan zijn. Waarschijnlijk is er genoeg te zien om een jaar bezig te blijven maar de meest toeristische highlights zijn in twee dagen ook wel te bewonderen. Allereerst bezochten we Ninna-ji, een tempelcomplex met heel mooie tuin waar Wilma helemaal 'zen' werd. :)

Mooie Japanse tuin

Tsja... :)

Na Ninna-ji bezochten we de Ryoan-ji. Een Japanse zen-tuin met 15 stenen op een zee van witte kiezels. Vanaf elk oogpunt (behalve vanaf boven natuurlijk) zijn er echter 14 stenen te zien. Men zegt je alleen alle stenen tegelijk kan zien als je complete verlichting bereikt hebt, helaas was dat voor ons nog niet het geval :).

Ryoan-ji

..12, 13, 14....waar is de 15e? Bijna Zen! :)

Nadat we weer helemaal tot rust gekomen waren (tussen de toeristen) zijn we nog naar het laatste hoogtepunt in Kyoto gegaan, Kinkaku-ji, het gouden paviljoen. De bovenste twee verdiepingen zijn compleet met bladgoud bedekt.

Na al het moois in Kyoto was het tijd om verder te gaan. In ons gehuurde koekblik op 4 wielen ging de reis westwaarts naar Hiroshima. Onderweg zijn we nog even gestopt bij Himeji-jo. Het grootste kasteel van Japan dat helaas gerestaureerd werd.

Iedereen denkt bij de naam Hiroshima gelijk aan de atoombom, dit is natuurlijk logisch en er is dan ook een groot museum en een memorial park met het A-bomb dome (een gebouw dat overeind bleef) en allerlei monumenten. Het museum is erg indrukwekkend met een zeer heftige tentoonstelling. De bom ontplofte 600 meter boven de stad, doodde 130.000 mensen in één klap en alles in een straal van 3 km was compleet verwoest. Vanaf dag 1 is zo ongeveer alles gefilmd en gefotografeerd, dit leverde erg heftige beelden op waar we soms echt niet naar konden kijken. Door de straling stierven ook in de jaren erna (nu nog steeds) veel mensen. Een meisje, Sakako werd ziek in de 50'er jaren. Zij geloofde dat ze kon overleven door het vouwen van 1000 kraanvogels aangezien deze geluk brengen. Ze is gestorven maar nog altijd worden er slingers met kraanvogels bij het monument opgehangen

A-Bomb dome. Het bleef overeind omdat het relatief nieuw was en recht onder de plek waar de bom ontplofte stond.

Monument met de kraanvogels

Verder is Hiroshima trouwens een hele leuke en levendige miljoenenstad. 's Avonds zijn we naar een sushi restaurant met een lopende band met lekker eten gegaan. In het begin snapten we er niets van maar na enige tijd werd het systeem duidelijk en hebben we een bordje of 30 met heerlijke verse vishapjes met rijst opgepeuzeld.

Bij Hiroshima is ook nog één van de mooiste (en meest gefotografeerde) plekken van Japan te bewonderen, Miyajima. Een rode poort in het water die bij vloed lijkt te drijven.

Miyajima

Na Hiroshima verlieten we Honshu (het grote eiland) en kwamen we aan op Shikoku. Hier hebben we de eerste nacht doorgebracht in Matsuyama, met een bezoek aan Dogo Onsen, de oudste hotspring van Japan. De eerste Onsen-experience beviel Ad en Wilma erg goed!

Hierna zijn we doorgereisd naar Ainan, waar ik woon. Hier sliepen we in een Ryokan, een traditioneel Japans guesthouse. Nou, dat hebben we geweten, het was echt fantastisch! Schitterend huis, ontzettend lieve gastvrouw en heel lekker (en heel veel) eten!

Cheese!! tijdens het enorme ontbijt!

Op 30 december zijn we uit eten geweest met Ei Chan (mijn huisgenootje) en Iwai san (haar vriend) in een restaurant met gerechten uit deze streek. Het was echt heel gezellig en bijzonder, elk gerecht leek wel een schilderij!

Sashimi (gerecht 1 van de 7!)

Oud&nieuw hebben we gevierd bij de Shrine in Uwajima. Nadat het 00:00 was geweest moesten we even bidden voor de tempel, er een rondje omheen lopen en geluksamuletten kopen. Dit hebben we allemaal gedaan dus 2014 (het jaar van het paard) moet wel een topjaar worden!

De laatste bestemming van de reis was Takamatsu, hier in de buurt ligt Konpira-san. Een berg met een shrine voor zeevaarders. Aangezien de meeste Japanners in de eerste dagen van het nieuwe jaar een shrine bezoeken was het erg druk, maar wel bijzonder.

Hierna was de vakantie helaas weer ten einde. Via een (bijna) vlekkeloze terugreis zijn Ad en Wilma weer terug naar Nederland gevlogen en ben ik weer naar Funakoshi teruggekeerd.

Deze blog is erg lang geworden, en dan te bedenken dat er nog zoveel meer te vertellen valt! Zoals bijvoorbeeld over eten. Japanners en eten zijn 1 geheel :). Dus binnenkort volgt er waarschijnlijk een blog die alleen maar daarover gaat!

Groetjes van Petra! En van de gast-auteurs Ad en Wilma!

Bijna ingeburgerd!

Minasan konbanwa (goedenavond allemaal)!

Ik ben inmiddels meer dan 2 maanden in Japan maar het voelt al als veel langer. Zo heb ik ondertussen weer een nieuwe naam, Petola is geëvolueerd naar een nickname, ぺえちゃん spreek uit Peechan. "Chan" betekent meisje en op deze manier is het een stuk makkelijker om me voor te stellen aan vreemden omdat Petra (én Petola) wel erg vreemd klinken. Daarnaast heb ik inmiddels ook een favoriete tv-serie hier, elke donderdagavond, mét knappe Japanner erin (sorry Jelle! ;)) Voor de vrouwen... google op Hideaki Ito! Ik raak ook al bekend met Japanse muziek, mijn favoriete nummer is deze: Spitz - Cherry. Volgens mij is dit de 'De Meeste Dromen zijn Bedrog' van Japan en ik kan al hele stukken (correct) meezingen. Ik ben dus eigenlijk al helemaal ingeburgerd maar er blijven rare dingen die me verbazen. Zo hebben Japanners (in ieder geval hier) doordeweeks geen sociaal leven. Ook is het hier niet gewoon (zoals in NL) om bij elkaar te eten. Daar hebben ze dan ook geen tijd voor want mijn gemiddelde dag ziet er als volgt uit:

7:45 opstaan en ontbijt

8:30 naar het lab

12:30 lunch

13:30 weer aan het werk

18:00 de meeste Japanners werken door, ik switch meestal van thesis werk naar Japans leren

19:30 (of later) naar huis om te koken of naar de sportclub

20:30 (of later) diner

Na het eten kijken we tv of praten we tot een uur of 23:00 en dan is het alweer bedtijd.

Nu heb ik van een Nepalese student hier gehoord dat het er hier heel relaxed aan toe gaat omdat we niet in een grote stad zitten maar op het platteland. In de steden wordt er echt 24/7 gewerkt dus ik ben wel blij dat ik in de middle of nowhere zit!

Ik ben nu ook echt begonnen met mijn experiment al loopt het soms wat stroef. Dit komt denk ik voor een groot deel omdat ik niet zo veel ervaring heb, nog genoeg te leren hier dus! De meeste mensen in het onderzoekscentrum zijn heel aardig maar sommige negeren me compleet, ik denk omdat ze niet zo goed weten wat ze moeten zeggen en het slechte Engels is een barrière. Maar ik merk dat de mensen met wie ik omga hier heel snel verbeteren in hun Engels. Dus handig voor hen, maar ook voor mij want de communicatie wordt een stuk makkelijker. Gelukkig heb ik me tot nu toe nog niet alleen gevoelt (vooral dankzij mijn huisgenootje Ei Chan). De enige momenten die wel wat lastig zijn, zijn momenten waarop mensen dingen gaan doen, zonder mij te vertellen wat ze gaan doen. Het klinkt misschien een beetje vaag, maar het is wel frustrerend als je wel wil helpen, maar niet kan omdat je niet weet wat er precies gebeurt (dit gebeurt nogal eens in het lab).

Naast het werk in het lab was mij gevraagd een presentatie te geven op een highschool hier in de buurt. Het onderwerp moest zijn: Fish Reproduction en Studying in the Netherlands. Aangezien het niveau van Engels niet zo heel hoog is hier had ik besloten het heel simpel te houden. Naast de twee gegeven onderwerpen had ik er zelf een quiz over Nederland bijgemaakt met heuse klompsleutelhangertjes als prijs! Wel een hele beleving, een Japanse highschool. Alle scholieren hebben dezelfde kleding aan en zijn echt heel erg verlegen. Na een vrij ongemakkelijke ontvangst bij de directrice van de school (tulips! windmills! Amsterdam!) begon de presentatie. De quiz (met een vraag over stroopwafels (die ik ook had meegenomen)) was gelukkig erg leuk. Maar hier bleek wel de verlegenheid van Japanse meisjes. Toen er nog 3 meisjes over waren deden ze 'steen, papier, schaar' om te bepalen wie alleen het andere antwoord moest kiezen! Toen ik vroeg of er nog vragen waren bleef het ook ijzig stil. Gelukkig waren er een paar iets minder verlegen scholieren die wel iets durfden te vragen. De vragen liepen uiteen van mijn favoriete Japanse eten tot mijn favoriete sport, maar de verrassendste vraag was wel: "Do you like fishsausage?" Haha ik moest eerst even slikken om mijn lachen in te houden maar heb gelukkig toch serieus kunnen antwoorden en binnenkort zal ik wel een keer fishsausage eten. :)

De presentatie

De quiz

Zoals je kunt zien dragen veel mensen mondkapjes. Eerst dacht ik dat die mensen bang zijn om ziek te worden, maar het is juist andersom. Als mensen zich hier een beetje ziek voelen dragen ze uit beleefdheid, om andere mensen niet te besmetten, mondkapjes. Of het echt helpt vraag ik me sterk af, ook zijn er heel veel mensen die het dragen, ik vraag me af of die zich allemaal een beetje ziek voelen. Maargoed, het is wel duidelijk dat Japanners goed rekening houden met elkaar!

Om het dagelijks leven wat makkelijker te maken ben ik nog hard Japans aan het studeren, en het gaat gelukkig best goed. Ik kan al aardig wat dingen vertellen in het Japans. Alleen het begrijpen blijft lastig omdat de mensen zo snel praten. Soms kan ik wel wat woorden opvangen en (ongeveer) begrijpen waar het gesprek over gaat. Ik probeer elke dag een uurtje Japans te leren, tot nu toe is het zeker de moeite waard geweest want een klein gesprekje met een Japanner lukt wel aardig :).

Een heel groot voordeel van werken met vis in Japan is dat er (bijna) altijd vis over is na experimenten, dat betekent....... Sashimi!! Echt heerlijk, ben er bijna verslaafd aan geraakt! Zo hebben we al een aantal keer verse zeebaars gegeten op 4 manieren (sashimi, soep, gebakken op z'n Japans en in marinade over de rijst). Afgelopen week was toch wel een hoogtepunt, er werd namelijk tonijn gesampled. En niet zomaar tonijn, een aantal vissen van meer dan 60 kg! Heel veel vis dus! Hier hebben we sushi-rolls van gemaakt, maar de diepvries ligt nog vol, goede vooruitzichten dus!

Red seabream sashimi, gebakken en in soep... heerlijk!

Koelbox stampvol met superverse tonijn!

Klaar om sushi-rolls te maken!

Het resultaat. De lekkerste sushi ooit!

Vanwege de 'middle of nowhere' is er hier niet zo heel veel te doen (lees: eigenlijk niks). Vandaar dat ik erg blij ben met mijn fiets, die geeft me toch wat onafhankelijkheid (lees: ik kan naar de supermarkt). Ei Chan heeft namelijk geen auto, als we naar de stad (Ainan) gaan worden we altijd gebracht en gehaald door Iwai San, haar vriend. Op de fiets ben ik dus al een aantal keer naar Ainan gefietst en heb ik de omgeving bekeken.

Zo staat er in Ainan één van de 88 tempels die tot de pelgrimsroute van Shikoku behoren, genaamd Kanjizai-ji. Deze pelgrimsroute is 1200 km lang en komt dus langs 88 tempels. Deze route dient bij voorkeur lopend volbracht te worden, je ziet dus ook regelmatig pelgrims (in speciale kleding) wandelen. De complete route schijnt naar Nirvana (verlichting) te leiden, een mooie doel lijkt me!

Mooie herfstkleuren bij de tempel

De Shrine met een pelgrim in traditionele kleding

Kanjizai-ji

Rij met beelden van de 12 sterrenbeelden.

De natuur is hier echt heel mooi, echte herfstkleuren overal en vooral de Japanse esdoorns zijn schitterend. Laatst heb ik met Ei Chan en Iwai San een wandeling gemaakt naar een berg, Sasayama ('yama' betekent berg). Deze berg heeft een Shrine met een tempel op de top, heel sprookjesachtig, hier hebben we geluncht in de sneeuw! In de lente gaan we waarschijnlijk weer terug want dan schijnt er hele mooie bloesem te zijn.

De Shrine met twee beelden ervoor. De beelden stellen honden voor, in het Engels Lion-Dogs genaamd. Er is er altijd één met open mond en één met gesloten mond. De open mond representeert 'begin' en de gesloten mond 'einde'.

De tempel op de top van Sasayama

Whiehoe! De top gehaald!

Schitterende herfstkleuren

2 Sinterklazen hebben pakketjes laten bezorgen! De postbode kwam de pakjes bezorgen dus ik weet niet of de pieten zwart, blauw of geel waren maar toch bedankt Sinterklaas! Ook Ei Chan heeft gezongen en de pepernoten, chocoladeletters én mijn favoriete kerstcd(!!!)worden hier erg gewaardeerd!

Ik probeer de Japanners ook een beetje te 'verNederlandsen' door mijn kookkunsten. Rijst eten we hier toch al elke dag, vandaar dat ik onlangs ook snert, hachee en speculaas (met zelfgemixte speculaaskruiden) gemaakt heb. Ze vonden het allemaal erg lekker (alhoewel Iwai San tóch echt rijst bij de ertwensoep moest hebben! Vreemde combinatie maar... ok).

Vreemde combinatie... erwtensoep met rijst :)

Sinds drie weken ga ik nu naar de volleybalclub van Funakoshi. Nu is Funakoshi een heel klein dorp, ik denk 200-300 inwoners, maar er zijn elke week ongeveer 12 mensen, precies genoeg voor een wedstrijdje dus! Aangezien de meeste spelers Japanse vrouwen zijn ben ik veruit de grootste. Dat is ook wel te zien op de onderstaande foto! Het is natuurlijk erg handig om zo lang te zijn met volleybal, maar het voelt toch een beetje als valsspelen hier. Ondanks hun geringe lengte zijn Japanners erg goed in volleybal, elke woensdag is goed besteed dus!

Met een aantal mensen van de volleybalclub. De niet-Japanners (behalve ikzelf natuurlijk) op de foto komen uit Nepal.

Naast volleybal ben ik afgelopen weekend met Ei Chan mee geweest naar de zwemclub. Zaterdagavond om te oefenen en zondag had ze een wedstrijd waar ik mee ging om aan te moedigen. Bij deze wedstrijd was de Olympische gedachte alom aanwezig. Het wedstrijdelement was dat je van tevoren een tijd moest opgeven die je dacht te gaan zwemmen, diegene die het dichtst bij de geschatte tijd zat won een prijs. Het was dus niet perse de snelste die won, meedoen was echt belangrijker dan winnen dus! Begin april is de volgende wedstrijd, misschien dat ik dan wel meedoe en mijn eerste (en laatste) zwemwedstrijd zwem in Japan!

Aanstaande vrijdag begint mijn vakantie en zaterdag landen mijn ouders in Osaka! Vanuit Osaka gaan we de volgende rondreis maken:

Rondreis met mijn ouders

Ik heb er echt heel veel zin in! Ben inmiddels ook wel toe aan vakantie dus dat komt goed uit!

Tot slot: nog een aantal dingen die hier in Japan anders/beter zijn dan in NL:

- Onsen! We gaan elk weekend, het is echt heerlijk. Vooral in combinatie met de sauna en ijskoud water! Ik wist niet dat het zo verslavend kon zijn!

- Het getal 4. Dit wordt hier zo min mogelijk gebruikt omdat het Japanse woord voor 4 (shi) twee betekenissen heeft, namelijk ook 'vier' en 'dood'.

- De wortels, die zijn hier echt perfect, de ideale "broer Konijn wortel"-vorm.

- Koikarpers in de rivier.

Koikarpers in de rivier

- Alle gasten nemen cadeautjes mee, veel koekjes en Japanse lekkernijen. Veel smaken zijn hier heel anders dan in Nederland. Waar Nederlandse lekkernijen (koek en snoep) vaak heel zoet zijn worden hier smaken zoals groene thee gebruikt. Veel Japanse sweets bevatten sweet beans (zoete bonen) of mochi (gekookte en gestampte rijst), het is eerst even wennen maar daarna wel heel lekker.

- Mandarijnen! De regio waar ik woon staat bekend om haar heerlijke mandarijnen, ook zijn de bomen overal te vinden.

Heerlijke mandarijnen!

- En de laatste......weer Onsen!!

Dat was het weer voor deze keer! Een erg lang verhaal, geen excuses daarvoor! De volgende blog zal waarschijnlijk snel volgen (en minstens even lang zijn) en verslag doen van de rondreis!

Mata ne!

ぺえちゃん

Noedels en heerlijk badderen!

Konnichiwa!

Inmiddels ben ik al bijna een maand in Japan. Gelukkig heb ik het hier erg naar mijn zin, echt moeilijke momenten heb ik nog niet gehad. Dat is vooral te danken aan mijn huisgenootje, Ei Chan. Ik ben ontzettend blij dat ik bij haar terecht ben gekomen en niet ergens alleen in een huisje woon. Bijna elke avond koken en eten we samen, dus er wordt Japans en Hollandse pot gegeten. De gehaktballen vielen gelukkig erg in de smaak :)

Stamppot cheese!

Hoe het hier precies werkt in het onderzoekscentrum is me nog niet helemaal duidelijk, maar over het algemeen heerst er een 'Japanse' werkdiscipline. Dat betekent: tussen half 9 en 9 beginnen, eindtijd is onbekend. Aangezien mijn hersenen na 8 uur studeren echt niet meer fatsoenlijk functioneren heb ik met mezelf afgesproken dat ik aan mijn onderzoek werk tot 18:00, dan nog een uurtje Japans studeer tot 19:00 en dan naar huis ga. En dan nog ben ik meestal één van de eersten die vertrekt!

Vrijdag ben ik dan eindelijk ook echt begonnen met mijn experiment. Het is een beetje lastig uitleggen waar het over gaat, maar in het kort is het onderwerp: Productie van groeihormoon door de geslachtsorganen van de Japanse paling. Dit klinkt misschien erg obscuur maar ik vind het erg interessant! Wat ook leuk is, is dat er zo af en toe een bezoek gebracht wordt aan viskwekerijen en ik dan mee mag. Zo zijn we vorige week naar een hele grote kwekerij voor Red Seabream (rode zeebrasem) geweest, erg interessant! Het was behoorlijk ver weg (3 uur rijden), maar dat was juist wel fijn want zo kon ik eens een gesprek voeren met mijn medestudenten. Dat is best lastig want ze zijn niet erg goed in Engels dus echt contact leggen is best lastig.

Elke avond en in het weekend probeer ik dus wat Japans te leren. Het is erg lastig, maar ik besef wel dat ik hier nog maar 3 weken ben. Desondanks ben ik nu toch wel in staat een (heel kort) gesprekje te voeren en was het bakkersvrouwtje erg onder de indruk van mijn complimentje over de broodjes!
"Watashi wa anata no pan o oishi desu" wat letterlijk vertaalt als: "ik uw broodjes heerlijk vinden". Verder leen ik van mijn huisgenootje een stripboek van Shin Chan, zo kan ik het lezen ook een beetje oefenen, al duurt het ongeveer een uur voordat ik 1 bladzijde uit heb. :)

Het bakkersvrouwtje dus, elke vrijdag komt ze naar het centrum met broodjes en ik ben er heel erg blij mee want normaal gesproken bestaat de lunch uit noedels of rijst. Eigenlijk bestaat alles hier uit noedels of rijst. Zelfs toen ik stamppot had gemaakt wilden de Japanners er nog rijst bij omdat de maaltijd anders niet 'compleet' was. :)

De lunch van elke dag (behalve vrijdag dus!)

Aangezien er hier zo hard gewerkt wordt doordeweeks ben ik steeds erg blij als het weer weekend is. Dan is er eindelijk tijd om uit te slapen leuke dingen te doen. Zo heb ik een keer gefietst met een andere student hier, Makoto San. Het was af en toe heel zwaar door hoge bergen maar sommige stukjes waren echt paradijselijk, heel veel groen, vlinders én hele grote spinnen.

Cheese Makoto San

Hele grote spinnen met felle kleuren :)

Vorig weekend heb ik weer gefietst, deze keer naar Ainan, de stad in de buurt, en de tempel bezocht. Op die zondag heb ik met Ei Chan en haar vriend met een wandeltocht door de bergen gemaakt. De eerste 3 km waren omhoog, erg zwaar, maar wel heel mooi door het bos met veel bamboebomen. Tijdens de lunch moest er een Haiku (Japans gedicht) geschreven worden. De tv kwam ook nog even langs dus mijn Japanse tv-carrière is inmiddels ook begonnen. Toen we bij de finish aankwamen begonnen heel veel mensen te klappen en te juichen en bleek ik ook nog een prijs gewonnen te hebben met mijn gedicht. Waarschijnlijk voor beste (en enige) niet-Japanse gedicht. :) Daarna zijn we naar de Onsen (hot-spring) geweest, heerlijk gebadderd in het warme water.

Cheese!!!

De top gehaald!

Bamboe bos

Als ik dit schrijf is het hier alweer zaterdagavond. Vandaag was weer echt een leuke dag. 's Ochtends zijn we naar Uwajima (grote stad op een uur rijden ongeveer) gereden en hebben we gewinkeld, dat is erg makkelijk voor mij want ik heb inmiddels door dat maat XL mij precies past! Gelukkig ben ik niet langer, want dan zijn er echt nergens kleren te vinden. Daarna hebben we gelunched bij de Mc Donalds (whiehoe!) en hebben we Uwajima Castle bezocht. In de Tweede Wereldoorlog is er heel erg veel in Japan vernietigd, zo ook heel veel historische gebouwen, maar dit kasteel is gespaard. Toen we aankwamen moesten we gelijk meedoen met een Japanse dans, nou, dat ging met niet echt goed af... :)

Japanse dansles

Uwajima Castle

Aan het eind van de middag zijn we weer naar een Onsen geweest, ik vind dat we dat in Nederland ook moeten hebben. Zooo heerlijk. Deze waar we nu heen gingen was erg groot, met sauna's waar je je moest insmeren met zout en heel veel heerlijke warme (bubbelende baden). Nu heb ik weer een heerlijk zacht babyhuidje!

Zo zag de Onsen er ongeveer uit, maar ik heb natuurlijk geen echte foto want iedereen is in z'n blootje :)

Dan het weer, het is hier warmer dan in NL, nu zo rond de 12-13 graden, alleen het waait hier erg hard. Zo hard dat het huis 's nachts piept en kraakt. Verder kom je hier ook overal bordjes tegen met indicaties hoe hoog je bent, ivm tsunami's. Op veel plaatsen gaan deze bordjes gepaard met trappetjes omhoog, echter deze trapjes zijn vrijwel altijd compleet overwoekerd met planten, het heeft dus vrij weinig zin.

Bordje met Tsunami waarschuwing

Wat hier ook apart is, is dat er elke dag om 12 uur uit speakers in het dorp (en volgens mij in heel Japan) een liedje klinkt, om aan te geven dat de lunchpauze begonnen is. Tevens klinken er uit deze speakers op random tijdstippen mededelingen (die ik natuurlijk niet kan verstaan), volgens Ei Chan gaat het meestal over festiviteiten zoals een concert van de lokale basisschool.

Zo zijn er heel veel dingen die zo raar zijn, maar toch al een beetje beginnen te wennen. Maar wat wel heel vreemd blijft zijn de tv-programma's. 's Avonds tijdens het eten kijken we vaak tv, goed om mijn Japans te oefenen al ik begrijp er meestal vrij weinig van. Maar dat komt niet alleen door mijn gebrek aan taalkennis... Eigenlijk gaan bijna alle programma's over eten. Zo zijn er oneindig veel kookprogramma's, maar ook programma's waarin (Amerikaanse) beroemdheden heel ongemakkelijk allerlei eten beoordelen. Het raarste programma wat ik heb gezien heette Ufo Catcher. Mensen moesten boven een zwembad aan een kabel hangen. Zoals van die grijpkasten op de kermis en ze werden bestuurd door teamgenoten aan de kant. Ze moesten hele zware sponzen in de vorm van eten (zoals gefrituurde tofu) eruit tillen en in aparte bak gooien. Maar... het water was heel heet. Als ze erin kwamen deed het echt pijn en soms werd de kabel 'doorgesneden' en vielen ze dus in dat hete water! En al die Japanners maar lachen!

Verder is er hier een chronisch tekort aan stoelen. De enige stoel die ik heb is de (vrij krakkemikkige) bureaustoel in het onderzoekscentrum. Thuis zitten we altijd op de grond of op een krukje in de keuken. Aangezien ik af en toe toch last van mn rug krijg gaan we binnenkort op zoek naar een normale stoel voor in de keuken.

Tenslotte hebben mijn ouders tickets geboekt om in de kerstvakantie 2 weken hier op vakantie te gaan! Gelukkig heb ik dan ook vakantie, dus dat wordt een mooie trip. De plannen zijn nog niet helemaal strak omlijnd, maar ik heb er heel veel zin in!

Sayonara en tot de volgende blog!